Son bir yılda bize gelen tekliflerin içinde en çok tekrar eden soru şu: "Armut gibi bir uygulama yaptırmak istiyorum, ne kadar tutar?" Bu soruya dürüst tek bir cevap var: sorunun kendisi eksik. Çünkü iki farklı girişimci aynı cümleyi kurup birbirinden on kat farklı iki sistemi kastediyor olabilir.
Biz bu işi bir kez baştan sona yaptık. Ev Hizmet uygulaması — müşteri uygulaması, usta uygulaması, tanıtım sitesi ve operasyon paneli — App Store ve Google Play'de yayında. Bu yazı, o süreçte hangi kararların projeyi belirlediğini anlatıyor. Amacı sizi ikna etmek değil; kapsamı doğru sormanızı sağlamak.
Önce şunu netleştirelim: pazaryeri ne satar?
Bir hizmet pazaryeri aslında hizmet satmaz. Hizmeti usta verir, tesisatçı verir, temizlikçi verir. Platformun sattığı şey güvendir: müşteri tanımadığı birini evine alırken, hizmet veren tanımadığı bir adrese giderken ikisinin de riskini düşüren bir aracı katman.
Bunu anlamak neden önemli? Çünkü teknik kapsamınızı belirleyen şey ekran sayısı değil, bu güveni hangi mekanizmalarla üreteceğinizdir. Puanlama, garanti, ödeme koruması, kimlik doğrulama — her biri ayrı bir modül ve her biri maliyet. Hiçbirini koymazsanız elinizde bir pazaryeri değil, bir ilan panosu kalır.
Karar 1: Önce arz mı, önce talep mi?
Pazaryerlerinin klasik tavuk-yumurta problemi. Müşteri, hizmet vereni olmayan bir uygulamaya bir kez girer ve bir daha girmez. Hizmet veren de işi olmayan bir uygulamayı ikinci hafta siler.
Pratikte neredeyse her zaman arz tarafı önce kurulur. Sebebi şu: hizmet vereni ikna etmek daha kolaydır, çünkü ona "iş getireceğiz" diyorsunuz ve o zaten iş arıyor. Müşteriye ise "sana usta bulacağız" diyorsunuz ve arkasında usta yoksa bu bir yalana dönüşüyor.
Buradan çıkan yazılım kararı da net: ilk faz genellikle hizmet veren kaydı, onay akışı ve yönetim panelidir. Müşteri uygulaması ikinci fazda gelir. Bu sıralamayı tersine çeviren projelerin çoğu, yayına çıktıktan sonra boş bir uygulamayla baş başa kalıyor.
Bir başka pratik yol: ilk dönemde talepleri uygulama üzerinden değil, telefonla karşılamak ve paneli iç ekibinizin kullanması. Sistem çalışır durumda olur, arz tarafı büyür, müşteri uygulaması hazır olduğunda üzerine oturur.
Karar 2: Eşleştirme modeli — teklif toplama mı, havuz mu?
İki model var ve seçim iş modelinizi baştan belirliyor.
Teklif toplama modeli
Müşteri talebini yayınlar, birden çok hizmet veren teklif verir, müşteri seçer. Türkiye'deki büyük hizmet pazaryerlerinin çoğu bu modeli kullanıyor.
Artısı: Müşteri karşılaştırma yapabilir, fiyat rekabeti oluşur.
Eksisi: Süreç yavaştır. Hizmet veren teklif hazırlamak için zaman harcar ve çoğu teklifi kaybeder; bu, hizmet veren tarafında memnuniyetsizlik üretir.
Acil işlerde çalışmaz. Su basmış bir mutfak için üç gün teklif beklenmez.Havuz modeli
Talep, o kategoride ve o bölgede çalışan uygun kişilerin ekranına bildirim olarak düşer; ilk kabul eden işi alır.
Artısı: Hızlıdır. Acil işlerde tek uygulanabilir yoldur.
Eksisi: Fiyat karşılaştırması olmaz; fiyatın standart ya da hesaplanabilir olması gerekir.
Dikkat: Havuza mutlaka bir zaman aşımı ve otomatik yükseltme kuralı koyulmalıdır, yoksa iş kimsenin bakmadığı bir sekmede öylece bekler.Ev Hizmet uygulamasında havuz modelini kurduk. Ev tamiratının önemli bir kısmı acil olduğu için bu doğru karardı. Sizin işiniz proje bazlıysa ve fiyat büyük değişkenlik gösteriyorsa (tadilat, mimari, düğün organizasyonu gibi) teklif toplama modeli daha uygun olabilir.
Karar 3: Para akışı — bu projenin kalbi
En çok düşünmeniz gereken yer burası ve genellikle en az konuşulan yer.
Seçenek A: Platform tahsil eder
Müşteri parayı platforma öder, platform komisyonunu keser, kalanı hizmet verene aktarır.
Komisyonunuz garanti altındadır.
Müşteriye iade ve garanti sunabilirsiniz — güvenin en güçlü kaynağı budur.
Karşılığında: ödeme kuruluşu anlaşması, mutabakat süreçleri, hakediş ödemeleri ve muhasebe yükü sizde.Seçenek B: Yalnızca eşleştirme, ödeme taraflar arasında
Kurulumu çok daha basittir.
Ama komisyon tahsilatı zayıflar; taraflar bir kez tanıştıktan sonra platformu atlar.
Platform bir ilan panosuna yaklaşır.Seçenek C: Hizmet verenden kontör veya abonelik
Türkiye'deki büyük pazaryerlerinin yaygın olarak kullandığı model: hizmet veren, müşteriye teklif verebilmek için önceden kontör satın alır ya da abone olur.
Platform açısından tahsilat kolaydır, işlem başına uğraş yoktur.
Ama hizmet veren, işi alacağını bilmeden ödeme yapar; bu, arz tarafında memnuniyetsizliğin en büyük kaynağıdır. Küçük esnaf için aylık maliyet, alınan işten bağımsız olarak sabittir.
Girişimci olarak bunu bilerek seçmek meşrudur; ama arz tarafının neden şikayet edeceğini önceden bilerek seçin.Ev Hizmet uygulamasında platformun tahsil ettiği modeli kurduk: hizmet veren işin net fiyatını girer, komisyon kategoriye göre sunucuda hesaplanır, müşteriye tek toplam çıkar. Kart ödemesinde işlemin başarılı sayılması için tarayıcıdan dönen bilgiye güvenilmez — ödeme sağlayıcısından işlem ayrıca sorgulanıp doğrulanır.
Bu son cümle bir detay değil, güvenlik kuralıdır. Tarayıcıdan gelen "ödeme başarılı" bilgisine güvenen bir sistem, o isteği taklit eden herkese bedava hizmet dağıtır. Aynı şekilde komisyonun istemcide hesaplanması, komisyonun istemcide değiştirilebilmesi demektir.
Karar 4: Güven mekanizmaları
Puanlama en bilinen olanı ama tek başına yetmez. Ev Hizmet uygulamasında kurduğumuz katmanlar:
İki taraflı puanlama. Müşteri hizmet vereni puanlar; hizmet veren de müşteriyi puanlar. İkinci puan müşteriye gösterilmez, sahadaki riskli işleri önceden görmek için operasyon ekibinde kalır.
İş garantisi. Tamamlanan işe belirli bir süre içinde garanti talebi açılabilir, hizmet veren yanıt verir, çözülmezse dosya yönetici incelemesine düşer.
Canlı konum. Hizmet veren yola çıktığında müşteri haritada varış süresini görür. "Geliyor mu, gelmiyor mu" sorusu ortadan kalkar.
Onaylı hizmet veren. Kayıt sırasında belge kontrolü ve manuel onay. Otomatik onay, ilk kötü deneyimde platformun itibarını bitirir.Karar 5: Kişisel veri — sonradan yamanamayan tek şey
Bu, pazaryerlerinde en sık yapılan ve en pahalıya patlayan tasarım hatası.
Talep havuza düştüğünde, onu henüz kabul etmemiş herkes müşterinin açık adresini görüyorsa, siz her gün müşteri adres veritabanınızı sahaya dağıtıyorsunuz demektir.
Ev Hizmet uygulamasında bunu şöyle çözdük:
Havuzdaki iş kartında adres ilçe seviyesine kırpılır.
Harita üzerindeki konum yaklaşık üç yüz metreye yuvarlanır.
Tam adres yalnızca işi kabul eden kişiye açılır.
Ve kritik olan: bu kırpma telefonda değil, veriyi döndüren sunucu fonksiyonunun içinde yapılır.Son madde neden önemli? Çünkü ekranda gizlenen veri, ağ isteğini inceleyen birine hâlâ açıktır. Kişisel veriyi ekranda gizlemek yeterli değildir — veriyi hiç göndermemek gerekir.
Aynı mantık panel tarafında da geçerli. Ev Hizmet panelinde dokuz farklı rol tanımlı ve her rol kendi kabuğunda çalışıyor; saha koordinatörü yalnız kendi illerindeki işleri görür ve müşterinin kimliğini göremez, yalnız bir müşteri numarası görür. Bu kısıtlar arayüzde menü gizleyerek değil, veritabanı seviyesinde satır bazlı erişim kurallarıyla uygulanıyor.
Peki gerçekten ne kadar tutar?
Dürüst cevap: kapsamı bilmeden rakam söylemek yanıltıcı olur. Ama karar vermenizi kolaylaştıracak bir çerçeve verebiliriz.
Maliyeti belirleyen ana kalemler:
1. Kaç uygulama var? (Tek kod tabanında rol bazlı iki kabuk mu, iki ayrı uygulama mı)
2. Ödemeyi platform tahsil ediyor mu? (Ediyorsa mutabakat, hakediş, fatura modülleri gelir)
3. Panelde kaç rol var? (Rol sayısı doğrudan ekran sayısını ve test yükünü çarpar)
4. Kaç kategori ile açılıyorsunuz? (Her kategori kendi soru setini ve fiyat mantığını getirir)
5. Çok dilli mi? (Ev Hizmet dört dilde çalışıyor: Türkçe, İngilizce, Rusça, Almanca)Bizde mobil uygulama projeleri basit kapsamda 20.000 TL'den başlıyor; çok rollü panel, ödeme altyapısı ve canlı takip gibi modüller içeren büyük projeler 300.000 TL seviyesine kadar çıkabiliyor (Ağustos 2026 itibarıyla). İki taraflı bir pazaryeri, tanımı gereği bu aralığın üst yarısında yer alır.
Süre tarafında da gerçekçi olalım: bu aylarla ölçülen bir iştir, haftalarla değil. Mağaza inceleme süreleri de takvimin parçasıdır ve iki taraflı uygulamalarda incelemeler tek yönlü uygulamalara göre daha çetin geçer; hesap türleri, izin gerekçeleri, konum kullanımı ve ödeme akışı ayrı ayrı sorgulanır.
Size "yapmayın" diyeceğimiz durumlar
Her teklifi almak zorunda değiliz ve almıyoruz. Şu üç durumda açıkça uyarıyoruz:
Arz tarafı için hiçbir planınız yoksa. Uygulama biter, kimse kayıt olmaz, para boşa gider. Önce elli hizmet vereni nasıl toplayacağınızı anlatın.
Tek şehirde bile talep olduğunu doğrulamadıysanız. Bunu doğrulamanın ucuz yolları var: bir açılış sayfası, birkaç reklam, telefonla karşılanan on gerçek talep. Yazılım en son adımdır.
Bütçenizin tamamı yazılıma gidiyorsa. Pazaryeri işinde asıl maliyet uygulama değil, kullanıcı kazanımıdır. Yazılıma bütçenin tamamını harcayıp pazarlamaya hiçbir şey bırakmayan proje, çalışan ama kimsenin bilmediği bir uygulamayla sonuçlanır.Özet
"Armut gibi uygulama" cümlesinin arkasında beş karar var: arz mı talep mi önce, hangi eşleştirme modeli, para akışı kimde, güven nasıl üretilecek, kişisel veri nasıl korunacak. Bu beş sorunun cevabı belliyse teklif de nettir, takvim de.
Cevaplar belli değilse, ilk yapılacak iş yazılım değil, keşif görüşmesidir.
Sistemin modüllerini ve süreci detaylı görmek için: Hizmet Pazaryeri ve Usta Çağırma Uygulaması
Bu yazıdaki her teknik iddianın dayandığı proje: Ev Hizmet vaka çalışması
Kendi uygulamanızı yaptırmak ile pazaryerine komisyon vermek arasında kaldıysanız: Kendi Uygulamam mı, Pazaryeri Komisyonu mu?